Τουριστικός Προορισμός «Κορινθία»:

Ας αναδείξουμε τις μικρές ιστορίες της περιοχής και των ανθρώπων της!

Του Σταύρου Κεφάλα*

Το κάστρο της Αρχαίας Κορίνθου δεν είναι μόνο ένα μεγαλοπρεπές χτίσμα και οχυρό.. Είναι οι ιστορίες των ανθρώπων από διάφορους πολιτισμούς που πέρασαν και έζησαν εκεί.. Η καθημερινότητά τους.. Οι αγώνες τους.. Οι δημιουργίες τους.. Είναι οι χτίστες που το δημιούργησαν..

Τα οινοποιεία στην Νεμέα, είναι οι παραγωγοί, η φιλοσοφία τους, η αγάπη τους για το κρασί, η τέχνη που έβαλαν για να δημιουργήσουν αυτό το ποιοτικό κρασί από σταφύλια που προέρχονται από τους αμπελώνες της περιοχής. Είναι οι αγρότες που καλλιεργούν και μαζεύουν κάθε καλοκαίρι/φθινόπωρο αυτά τα σταφύλια από τα χωράφια τους, ο τρύγος κάτω από ήλιο, η συλλογική δουλειά..

Η Κόρινθος, δεν είναι μόνο ο ναός του Απ. Παύλου, το λαογραφικό μουσείο και η παραλία Καλάμια.. Είναι οι υπαίθριες λαϊκές αγορές, κάθε Τετάρτη και Σάββατο, που ξεχειλίζουν από χρώμα και κόσμο (κατοίκους της πόλης που θέλουν να προμηθευτούν τρόφιμα και άλλα απαραίτητα είδη για το νοικοκυριό τους), που σε συνδυασμό με τη βαβούρα από τις αγοραπωλησίες και από τους παραγωγούς που διαλαλούν την πραμάτια τους συνθέτουν ένα σκηνικό γεμάτο ζωντάνια.. Είναι οι παππούδες που συναντιούνται κάθε απόγευμα στα παγκάκια της πλατείας Περιβολάκια , ένας χώρος συναναστροφής για αυτούς, αλλά και για οποιονδήποτε θέλει να πιάσει κουβέντα μαζί τους, όντας «έξω καρδιά» άνθρωποι.. Είναι οι μετανάστες/πρόσφυγες που έχουν βρει την προσωρινή τους πατρίδα στην πόλη, και που σε παρέες απολαμβάνουν το γεύμα τους στο χώρο πρασίνου του Φλοίσβου, που παίζουν ποδόσφαιρο στο τέλος της Κολιάτσου, που δίνουν μια πολυπολιτισμική εικόνα στην πόλη.. Είναι οι ψαράδες που φτάνουν με τα καΐκια τους κάθε πρωί στο λιμανάκι, φορτωμένοι, εφόσον είχαν μια παραγωγική μέρα, με διαφόρων ειδών ψάρια, και ο κόσμος που τους προσμένει για να αγοράσει τα φρέσκα ψάρια τους. Είναι οι μαμάδες με τα καροτσάκια που κάνουν τη βόλτα τους, καθώς και τα παιδιά που παίζουν ομαδικά παιχνίδια τα απογεύματα μετά το σχολείο στους πεζόδρομους του κέντρου της πόλης.. Είναι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τον καφέ τους και συζητούν στις καφετέριες στο κέντρο της πόλης, σε ένα σύντομο διάλειμμα από τη δουλειά τους.

Είναι αυτή η συναισθηματική σύνδεση του τουρίστα / επισκέπτη με την καθημερινότητα μιας περιοχής, τους ανθρώπους της, τις ζωές τους, με τις ιστορίες που σχετίζονται με ένα μέρος που άκμασε κατά την αρχαιότητα και τους ανθρώπους που έζησαν την περίοδο εκείνη, με τις ιστορίες που συνδέονται με κάποιο αξιοθέατο, με κάποιο μνημείο φυσικής ή πολιτισμικής κληρονομιάς, που θα δώσει στο brand «Κορινθία», ως τουριστικό προορισμό, κάποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, που θα τον κάνει μοναδικό και θα τον διαφοροποιήσει από όλους τους υπόλοιπους προορισμούς. Είναι αυτή η συναισθηματική σύνδεση του τουρίστα / επισκέπτη με το μέρος, μέσω των ιστοριών που δίνουν στον προορισμό ζωή και τον συσχετίζουν με τους ανθρώπους στο παρών, που θα καλλιεργήσει την αντίληψη στον τουρίστα/επισκέπτη όσον αφορά τον προορισμό «Κορινθία», ως έναν τουριστικό προορισμό με μοναδικά χαρακτηριστικά που θα τον διαφοροποιούν από τους ανταγωνιστές..

Στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής μάρκετινγκ για το προορισμό «Κορινθία», και η οποία πιστεύω θα πρέπει να σχεδιαστεί και να υλοποιηθεί το συντομότερο δυνατόν (μιας και ο τουρισμός εκτιμώ είναι μονόδρομος για την ανάπτυξη της περιοχής) από ένα νέο πιθανώς φορέα που θα έχει εταίρους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς, η ανάδειξη και η προβολή των μικρών ιστοριών που σχετίζονται με την περιοχή μας, τα αξιοθέατα και τους ανθρώπους της, δύναται να αποτελέσει, εφόσον τις επικοινωνήσουμε σωστά με το κατάλληλο κοινό, έναν από τους παράγοντες έλξης («pull» factors) κατά τη διαδικασία δημιουργίας του brand «Κορινθία», ως τουριστικός προορισμός.

It’s all about stories λοιπόν!

*Ο Σταύρος Κεφάλας είναι σύμβουλος στρατηγικού τουριστικού μάρκετινγκ, με εξειδίκευση σε θέματα eTourism.

Δίολκος – καταγγελίες σε Ελλάδα και εξωτερικό

Επισήμως τυφλοί οι αρχαιολόγοι, ΔΕΝ έβλεπαν τη διάβρωση!

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους συναδέλφους του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ για το άρθρο της Δευτέρας 26/7 σχετικά με το Δίολκο. Το άρθρο αναφέρεται στις ουρανομήκεις ευθύνες του υπουργείου Πολιτισμού για τη σημερινή κατάντια ενός παγκόσμια αναγνωρίσιμου μνημείου – έστω και αν στο συγκερασμό τόσων πληροφοριών έχουν προκύψει κάποιες ανακρίβειες.

Πώς να παρακολουθήσει όμως εύκολα κανείς τους ελιγμούς των διαπλεκόμενων  «αρμόδιων» που, αντί να προστατεύουν το μνημείο, κοιτούσαν πώς να προσποιούνται ότι το φρόντιζαν ενώ ταυτόχρονα το τύλιγαν όλο και πιο σφιχτά σε ένα δίχτυ ανοησίας και υποκρισίας από το οποίο δεν ήταν – κι ίσως δεν είναι ακόμα (1)- προορισμένο να αναδυθεί;

Ανέτοιμοι και ανέντιμοι

Για να τεθούν εκτός διάβρωσης τα εκτεταμένα τμήματα του Δίολκου, χρειάζεται μία επιχείρηση εντοπισμού και περισυλλογής των λίθων που – μέσα σε τόσες δεκαετίες υποβοηθούμενης κατεδάφισης – έχουν τυχόν μετακινηθεί προς τον άξονα της Διώρυγας, ιδίως στην περιοχή της λεγόμενης «πλατφόρμας». Αυτή η στοιχειώδης ενέργεια είναι κάτι για το οποίο οι «αρμόδιοι» κρατήθηκαν ανέτοιμοι με νύχια και με δόντια (2). Προτιμούσαν να μιλούν για δήθεν μελλοντικές μελέτες (το υποτιθέμενο περιεχόμενο των οποίων εμφάνιζαν διαφορετικό κατά περίσταση), ενώ το αθώο θύμα τους διαμελίζεται.

Το «ενδιαφέρον» του Εισαγγελέα από το 1999 και μετά (δεν αποκλείω όμως να  υπήρξαν προηγουμένως κι άλλες καταγγελίες)  δεν πτόησε την αήθη αγέλη των υπηρεσιακών παραγόντων που έγιναν όλο και πιο θρασείς στην προσπάθεια να πείσουν πως διαφυλάσσουν το μνημείο ενώ κάνουν τα πάντα για να μην κάνουν τίποτα!  Έγγραφα απίθανης φαιδρότητας σπρώχτηκαν για υπογραφή κάτω από τα χέρια των εκάστοτε Υπουργών. Επιστολές επί επιστολών, που ξεχειλίζουν δήθεν από ενδιαφέρον και φροντίδα, γράφτηκαν μόνο για το θεαθήναι…

Η ιστορία που ακολουθεί (και που διηγούμαι συνοπτικά) είναι αποκαλυπτική του αφόρητα παραβατικού τρόπου με τον οποίο δρούσαν επί δεκαετίες οι «αρμόδιοι». Όπως επίσης του γιατί οποιαδήποτε νέα υποτιθέμενη φροντίδα – όπως το ενδιαφέρον της νέας ηγεσίας του ΥΠΠΟΤ – είναι τόσο σχετική…

Έδωσαν ψευδείς περιγραφές της διάβρωσης!

Στις 31 Ιουλίου 2007, υποτίθεται ότι η Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων θα είχε ολοκληρώσει μία μελέτη (την οποία  είχε αναλάβει να κάνει δύο μήνες νωρίτερα) που θα οδηγούσε -μεταξύ άλλων- σε άμεσα μέτρα προστασίας του μνημείου. Κάποια στιγμή ανέφεραν ότι η μελέτη θα καθυστερούσε άλλους δύο μήνες, και μετά… τίποτα. Ένα κομμάτι της υποτιθέμενης μελέτης πέρασε από το ΚΑΣ στις αρχές Σεπτεμβρίου 2007 ως Σχέδιο Πλαίσιο, παρέχοντας στους «αρμόδιους» ένα βαρύγδουπο «χαρτί» για το δήθεν ενδιαφέρον τους.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, που θα έπρεπε να κινηθεί ΜΕΣΑ στα πλαίσια της μελέτης που υποτίθεται ότι ετοιμαζόταν, πέρασε το καλοκαίρι του 2007 χωρίς να κάνει μια αυτοψία στον Δίολκο.

Μόνο πρόσφατα κατάλαβα το γιατί (μάλλον ΜΙΑ από τις αιτίες, αφού το Υπουργείο Πολιτισμού είναι βυθισμένο σε τόσο πολύπλευρες παρανομίες στο θέμα του Δίολκου, ώστε κάθε παραβατική συμπεριφορά να συνδέεται πολλαπλά με τις προηγούμενες και με τις σχεδιαζόμενες!)

Στις αρχές του 2006, εκτός από τον τότε προïστάμενο της τοπικής εφορείας Αρχαιοτήτων, κ. Αλέξανδρο Μάντη (σύμφωνα με τον οποίο ότι οι κυματισμοί είχαν «πλέον» αρχίσει να διαβρώνουν το υπόστρωμα του μνημείου)[3], αναληθή περιγραφή της διάβρωσης είχε δώσει ΚΑΙ η Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων. Η «καθ’ ύλην αρμόδια» ΔΑΑΜ έκανε αυτοψία τον Απρίλιο του 2006, και διαπίστωσε ότι το εκτεταμένο τμήμα του Δίολκου (αυτό που ρημάζει όλα αυτά τα χρόνια περνώντας από διαφορετικούς βαθμούς διατάραξης έως διάλυσης), είχε απλά…  «καθίζηση»! [4]

Να λοιπόν ΜΙΑ αιτία για την οποία η Εφορεία Εναλίων δεν πλησίασε το μνημείο πριν να περάσει το θέμα από το ΚΑΣ: aκόμη και μια οριακά ευπρεπής αυτοψία, ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕ ότι η κατάσταση του μνημείου ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ που οι «προστάτες» του επιθυμούσαν να εμφανίσουν στο ΚΑΣ, σε ποιος ξέρει ποια άλλα «επίσημα» κείμενα (και σίγουρα στον Εισαγγελέα).

Ενώ λοιπόν οι «αρμόδιοι» υπόσχονταν φροντίδα για το θνήσκον μνημείο, γνώριζαν πολύ καλά ότι στην πραγματικότητα θα φρόντιζαν ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟΨΙΑ από την εφορεία Εναλίων.  Και ότι, βέβαια, δεν θα γινόταν ούτε και αυτή η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ μελέτη – μία ακόμα από τις διάφορες υποκριτικές υποσχέσεις που έδιναν για να θολώνουν τα νερά, να αποπροσανατολίζουν όσους αγωνιούσαν για την τύχη του μνημείου και να ροκανίζουν το χρόνο απομακρύνοντας (έτσι τουλάχιστον νόμιζαν) τις ποινικές ευθύνες τους.

Αρχαιολόγοι-μέντιουμ προβλέπουν φθορές

Όταν, στις αρχές Σεπτεμβρίου 2007, το Σχέδιο Πλαίσιο πέρασε από το ΚΑΣ, οι «προστάτες» του Δίολκου ΔΕΝ φαίνεται να είχαν στο νου τους κανένα άμεσο μέτρο που θα έθετε πραγματικά το μνημείο εκτός διάβρωσης[4]. Αντίθετα, οι «επιστήμονες» (που το 2005 δήλωναν ότι προετοίμαζαν μελέτη «αναστήλωσης και ανάδειξης» που θα στοίχιζε 40.000 ευρώ, κι έκαναν μάλιστα ότι δυσκολεύονταν να τα βρουν), ΤΩΡΑ πληροφορούσαν δημοσιογράφο μεγάλης αθηναϊκής εφημερίδας ότι, μέχρι να εξειδικευτούν τα έργα που είχαν δήθεν αποφασιστεί, το μνημείο θα υφίστατο «όλο και μεγαλύτερες φθορές».

Γιατί αυτή η απροκάλυπτη αναφορά σε φθορές; Η απάντηση μάλλον είναι απλή: με το να κρύψουν τις βαρύτατες καταστροφές που είχαν επί τόσα χρόνια εξασφαλίσει, οι επιστήμονες της συφοράς είχαν εμφανίσει ένα μνημείο που (εκτός από την περιοχή της «πλατφόρμας», αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία!) είχε πολύ μικρές ζημιές. Έτσι τώρα ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΝ για να μεταθέσουν τη φθορά του τραγικού τους θύματος ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, «προβλέποντας» όλο και μεγαλύτερες καταστροφές ώστε κάποια στιγμή να προσποιηθούν ότι η διάβρωση είχε επέλθει κατά κύριο λόγο μετά από τις ψεύτικες αναφορές τους!

Ενδεχομένως, μετά από μερικά χρόνια αυτής της πολλαπλά ελεγχόμενης κατεδάφισης, οι «αρμόδιοι», που υπολόγιζαν βεβαίως ότι το θέμα θα έμενε μεταξύ τους, λογάριαζαν να «διαπιστώσουν» με πόνο ψυχής πόσο απότομα είχε «αφανιστεί» το μνημείο – και να λυπηθούν ιδιαίτερα που έκαναν τόσα… αλλά δεν το πρόλαβαν!

Σοφία Λοβέρδου

www.youtube.com/user/sofiagreek

ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

-Του Ξενοφώντα Κοντιάδη – Καθηγητής, Κοσμήτορας Σχολής Κοινωνικών Επιστημών  του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Ορισμένες αποφάσεις λαμβάνονται στις σύγχρονες δημοκρατίες, που (θεωρείται ότι) εμφορούνται από τις αρχές της νεωτερικότητας, με γνώμονα την κοινωνική ωφελιμότητα ή το δημόσιο συμφέρον. Κάποιες άλλες θεμελιώνονται κατά βάση σε ανθρωπιστικές αξίες, σε κριτήρια αποτελεσματικότητας ή σε ηθικοπολιτικές επιταγές, που συχνά βρίσκουν έρεισμα σε κανόνες συνταγματικής περιωπής. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, στις (αυτο)αποκαλούμενες πολιτισμένες κοινωνίες αναγνωρίζεται η υποχρέωση της πολιτείας να μεριμνά για εκείνους που τελούν σε δυσμενέστερη θέση ή, λόγω ειδικών συνθηκών, χρήζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης.

Τι από τα προηγούμενα τηρεί το ελληνικό κράτος αποτελεί ένα κρίσιμο ερώτημα. Υπάρχουν, ωστόσο, επιμέρους πολιτικές επιλογές που αναδεικνύουν όχι απλά τον πλήρη παραμερισμό κάθε κριτήριου λήψης αποφάσεων, αλλά ακραία αναλγησία και ανεπάρκεια των κρατούντων. Πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί και να εξηγηθεί η διαπίστωση της «μέριμνας» που απολαμβάνουν 180.000 παιδιά με αναπηρίες και μαθησιακές δυσκολίες, από τα οποία μόνο 13.500 έχουν πρόσβαση σε κάποιου είδους πρωτοβάθμια εκπαίδευση και μόλις 10% από αυτά σε δευτεροβάθμια; Με κριτήρια ηθικής τάξης, πρόκειται για μια κατάσταση που αντιστοιχεί στη λογική του Καιάδα. Με κριτήρια αποδοτικότητας ή κοινωνικής ωφελιμότητας δεν συνιστά τίποτα διαφορετικό από καταδίκη ενός σημαντικού τμήματος των νέων ανθρώπων στον χείριστης μορφής αποκλεισμό από την κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική και οικονομική ζωή της χώρας και την περιχαράκωσή τους σε έναν κόσμο εξάρτησης από τη φροντίδα οικείων ή εθελοντών. Ένα κατ’ εξακολούθηση έγκλημα τελείται στην Ελλάδα του 21ου αιώνα. Έγκυρες μελέτες έχουν αποδείξει ότι, ανεξάρτητα από αξιακά κριτήρια, ο αποκλεισμός αυτών των ανθρώπων και η «αιχμαλωσία» των οικογενειών τους επιφέρει τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές απώλειες. Συνεπώς, όσοι δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία των συνταγματικών επιταγών για κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρίες, για ίσες ευκαιρίες στα παιδιά ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων, για σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και δωρεάν υποχρεωτική εκπαίδευση όλων, ας αναλογιστούν τουλάχιστον την οικονομική διάσταση της έλλειψης ειδικών σχολείων και κέντρων εκπαίδευσης αυτών των παιδιών. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ιδιοφυών ανθρώπων που γεννήθηκαν με αναπηρίες ή μαθησιακές δυσκολίες και, χάρη στις ευκαιρίες που προσφέρει η πολιτεία στις περισσότερες χώρες της Δύσης, ανέπτυξαν τις ειδικές τους ικανότητες προς όφελος της επιστήμης, της τέχνης και της κοινωνίας. Ας μη σταθούμε όμως σε αυτούς. Κάθε παιδί με αναπηρία έχει ίσως ειδικές ανάγκες, όμως δικαιούται να λάβει στοιχειώδεις ευκαιρίες ώστε να αναπτύξει τις ειδικές του ικανότητες. Δικαιούται να ενταχθεί στην κοινωνική και οικονομική ζωή, να έχει πρόσβαση σε βασικά αγαθά, ξεκινώντας από την εκπαίδευση ως προϋπόθεση για εργασία, συμμετοχή, επικοινωνία. Σήμερα υπάρχουν παιδιά ενός κατώτερου θεού, ακριβώς επειδή οι κρατούντες επιλέγουν να τα καταστήσουν τέτοια. Η παρούσα κυβέρνηση οφείλει να ακολουθήσει τις συνταγματικές επιταγές, τις προτάσεις του αναπηρικού κινήματος και τις δικές της εξαγγελίες, αναλαμβάνοντας επιτέλους έμπρακτα την ευθύνη γι’ αυτά τα παιδιά. Η οικονομική κρίση δεν συνιστά άλλοθι για παράταση της ολιγωρίας εις βάρος τους.

YΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;

Η σημερινή κατάσταση στη χώρα μας, είναι πρωτόγνωρη για τους περισσότερους  από μας. Θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί με την κατάσταση που βρεθήκαμε μετά την κατοχή και τον εμφύλιο. Δυστυχώς, από τότε, η ανάπτυξη της χώρας και όχι μόνο αυτή, στηρίχθηκε σε λάθος βάσεις. Αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά: πρώτα με τη δικτατορία του 67 και μετά με τη μεταπολίτευση. Και τώρα οι Έλληνες είναι απογοητευμένοι, απελπισμένοι, αγριεμένοι. Οι συζητήσεις που ακούγονται πλέον στα καφενεία, στις παρέες και στον δρόμο ακόμα, δεν προμηνύουν τίποτα καλό για αυτά που πρόκειται να έρθουν.  Το πολιτικό σύστημα όπως το γνωρίσαμε τα τελευταία 60 χρόνια αμφισβητείται πλέον πολύ έντονα, από όλους. Αλλά παρ’ όλο που η αμφισβήτηση είναι γενικευμένη, δεν συμφωνούμε όλοι στις αιτίες που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση. Ο λόγος προφανής, ο κάθε ένας από εμάς κεντράρει στο δικό του προσωπικό πρόβλημα και όλοι μαζί τα βάζουμε με τους ‘’300’’. Αν θέλουμε όμως να καταλάβουμε πώς πρέπει να αλλάξει η τραγική σημερινή μας κατάσταση, πρέπει πρώτα από όλα  να εντοπίσουμε τις πραγματικές αιτίες και τους πραγματικούς υπεύθυνους, όποιοι κι αν είναι, όσο επώδυνο κι αν είναι αυτό.

Όλοι συμφωνούμε ότι οι πολιτικοί μας, όχι όλοι αλλά οι περισσότεροι, δεν φανήκαν αντάξιοι του όρκου που έδωσαν στην βουλή. Η μετριοκρατία, η αχρηστοκρατία, οι ‘’κουμπάροι’’ , η διαπλοκή, η διασπάθιση δημοσίου χρήματος, τα ‘‘θαλασσοδάνεια’’, τα κακότεχνα και πανάκριβα δημόσια έργα, που η φράση «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» σημαίνει συγκάλυψη, ο υδροκέφαλος και δυσκίνητος κρατικός μηχανισμός, οι 40 κηπουροί, η υποβάθμιση της Παιδείας και της Υγείας,   η πολυνομία που ευνοεί την παρανομία, τα ‘’δικά μας παιδιά’’, και για τόσα άλλα, ευθύνονται οι κεφαλές. «Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι».

Έχουμε και εμείς όμως μια  μικρή αναλογικά ευθύνη,

 για το στρίμωγμα στα πολιτικά γραφεία για έναν διορισμό,  για τα ‘’λαδώματα’’, για το ‘’φακελάκι’’, για τη φοροδιαφυγή, για τις ψεύτικες επιδοτήσεις, για το ‘’αυθαίρετο’’, για το ότι μας καθοδηγούν τα ‘’πρωινάδικα’’ της TV,  για το «ωχ αδερφέ, για το εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;», για το ότι ο καλός μαθητής είναι το «φυτό», για το  ότι αυτός που δουλεύει στο δημόσιο χλευάζεται και σαμποτάρεται από τους συναδέλφους του.

Έχουμε ευθύνη που όταν βλέπουμε έναν τίμιο, πετυχημένο στον τομέα του και ανιδιοτελή συνάνθρωπό μας που θέλει να ασχοληθεί, να προσφέρει στα ‘’κοινά’’, η πρώτη φράση που του λέμε είναι «καλά τι θέλεις εσύ ανάμεσα στα σκ…..ά;»

Έχουμε ευθύνη που βλέπουμε τα λάθη και τα σκάνδαλα όλων των άλλων κομμάτων, εκτός από αυτό που ψηφίζουμε

 Γι’ αυτό αυτή η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι και κρίση αξιών, νοοτροπίας και ήθους.

Και γι’ αυτό ήρθε η ώρα να αναλάβουμε πλήρως τις ευθύνες μας.

Ήρθε η ώρα να ξεφύγουμε από την αδράνεια και τον ωχαδελφισμό.

Ήρθε η ώρα να ξεφύγουμε από το μύθο της μαγκιάς, της κουτοπονηριάς, της αρπακολιάς.

Ήρθε η ώρα να αντισταθούμε στην επικράτηση σε όλους τους τομείς της μετριότητας.

Ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε από τους καρεκλοκένταυρους.

Ήρθε η ώρα να ανακτήσουμε τη χαμένη αξιοπρέπεια.

Όσοι λόγω της μέχρι τώρα κατάστασης, έμειναν σιωπηλοί, όσοι παραμερίστηκαν, πικράθηκαν και αποσύρθηκαν, πρέπει επιτέλους να ενεργοποιηθούν.

Ας αρχίσουμε από τους Δήμους μας.

Είναι μεγάλη η ευκαιρία για τη μεγάλη αλλαγή. Και πρώτα απ’ όλα να βγάλουμε τα κομματικά γυαλιά και να πάψουμε να μετράμε τον άλλο από το τι ψηφίζει. Σ ’όλες τις παρατάξεις θα βρούμε αξιόλογους και ανιδιοτελείς ανθρώπους.

Είναι ανάγκη όσοι αγωνιούν και νοιάζονται για τον τόπο, όσοι πονάνε για το μέλλον της νέας γενιάς, όσοι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το δημόσιο συμφέρον, ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση, να συστρατευτούν σε μια προσπάθεια αναγέννησης.

Ο τόπος μας χρειάζεται νοικοκύρεμα και ανάπτυξη.

Ο Δήμος Βέλου-Βόχας, ο Δήμος μας, μας χρειάζεται.

   Νίκος Μπούρας -Δημοτικός σύμβουλος Βόχας

Μία τιμωρία υπάρχει

Απογοητεύεται κανένας κι απελπίζεται, διαπιστώνοντας σε ποιόν καιρόν ζούμε. Σ’ έναν καιρό κυριολεκτικά αλλόκοτο και σκοτεινό, καιρό που η τρέλα κι η ανοησία έχουν κυριαρχήσει σ’ όλη την κοινωνία, σ΄ όλο τον κόσμο…

Συλλογίζομαι κι΄ απορώ πώς οι σημερινοί άνθρωποι έχου­με την ιδέα πως πηγαίνουμε μπροστά, πως προοδεύουμε, ενώ στ’ αλή­θεια πηγαίνουμε όλο και ποιο πίσω, πέφτουμε όλο και παρακάτω…
Απ’ όσα γίνονται γύρο μας, τα περισσότερα, λείπει η ουσία, κάποια βάση λογικής, λείπει η θέρμη της ποιότητας ζωής μέσα απ΄ το συναίσθημα και την αγάπη γι΄ αυτό που κάνουμε. Απλώθηκε η ψύχρα του άψυχου και αναλώσιμου υλικού, η απιστία στον άνθρωπο κι η πίστη στην ύλη τη μηχανή.

Η μηχανή πολτοποίησε τα αισθήματά μας και σφράγισε την πηγή που δημιουργούσε πνεύμα, ωριμότητα, πρόοδο και εξέλιξη του είδους μας, κάθε αληθινή χαρά στην ζωή. Σκότωσε την απλότητα. της θετικής σκέψης, το γέννημα του υγιούς μυαλού, θρέφοντας το γέννημα της «ψυχρής λογικής». Πέτυχε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα στην ανθρώπινη ιστορία, να επισκιάσει τη αξία της ζωής!!!.

Πιστέψαμε πως με αυτό τον τρόπο θα βρούμε την άκρη στα δεινά μας και στο μίζερο τρόπο που ζούμε. Μπλεχτήκαμε όμως σε μεγάλες αγωνίες και σε βάσανα καινούρια που δεν τα ξέραμε (εμείς τουλάχιστον) δεν τα είχαμε ζήσει πρωτύτερα. Πήραμε αυτόν τον δρόμο και τραβάμε τον κατή­φορο όλο με περισσότερη φόρα, βλέπουμε πως ο δρόμος που περ­πατάμε είναι έρημος άδειος και τελειώνει στον γκρεμό το βάραθρο.

Στην αγανάκτηση έναντι του συστήματος που για χρόνια προσφέρει ασυλία και ατιμωρησία σε μεγάλο αριθμό δημοσίων και άλλων λειτουργών, επιτρέποντας τους να αλώνουν το κράτος και να το ιδιοποιούνται, στο αίτημα να αποδοθούν ευθύνες για την κατάρρευση της χώρας που έχει ως συνέπεια να υποστούμε τα σκληρά μέτρα εις βάρος μας, η απάντηση είναι απλή, είναι αυτή που έρχεται από τους αρχαίους χρόνους, βρίσκεται στην αναγνώριση της σημασίας της διαρκούς Γνώσης της Διάνοιας και εδραίωσης πραγματικών σχέσεων με τη ζωή.

Με τη δυνατότητά του να γνωρίζει ο άνθρωπος, αποκτάει το πλεονέκτημα να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρο του, να ενεργεί δημιουργικά πιο αποτελεσματικά να προβλέπει να προδιαγράφει να συνεργάζεται και να συνυπολογίζει ευρύτερα. Αν όμως, από την επικοινωνία την ενημέρωση και τη συμβίωσή του προσλαμβάνει διαρκώς το ψέμα, το λάθος, τη μισή αλήθεια όσων φθάνουν στις αισθήσεις του και δεν μπορεί να τα ξεχωρίσει, τότε αυτό το πλεονέκτημα μεταλλάσσεται σε «Δούρειο Ίππο», που μας καταστρέφει από μέσα.

Η ευημερία δεν μπορεί να έχει διάρκεια όταν τη δημιουργούμε αποφεύγοντας να γνωρίσουμε την άγνοιά μας, τις δυσάρεστες αλήθειες, ζώντας σαν σε όνειρο, ανεξάρτητα από την εσωτερική μας ποιότητα και βασιζόμαστε στην τυφλή πίστη ότι η ζωή θα τα φέρνει πάντα έτσι όπως θέλουμε. Η υπερβολή, η ανόητη πράξη, η υστεροβουλία, ξεκινάει από τη λανθασμένη άποψη περί της λειτουργίας της κοινωνίας ή από έλλειψη γνώσης και εμπειρίας. Η ίδια η άγνοια και η αυταπάτη είναι από μόνα τους μείον στη ζωή, αν όχι η ακύρωσή της.

Την αναγκαιότητα της γνώσης να την θεωρούμε δεδομένη και δεν πρέπει να τη διακόψουμε. Έτσι, διαμορφώνουμε συνθήκες ΤΙΜΩΡΙΑΣ για όλους αυτούς και η ΓΝΩΣΗ, διαμορφώνει τον μόνο τρόπο ατομικής άμυνας ώστε οι ελλείψεις και τα λάθη να μηδενίζονται μέσα απ΄ αυτήν και να δημιουργούνται περισσότερες ασπίδες έναντι των εκμεταλλευτών της ανθρώπινης υπόστασης. Οι υπαίτιοι πρέπει να τιμωρηθούν και η μοναδική ηθική τιμωρία που πράγματι τους ακυρώνει, είναι η διαρκής δική μας μάθηση, η απόκτηση γνώσης μόρφωσης και προνοητικότητας

Μία ουσιαστική με διαχρονική ισχύ τιμωρία υπάρχει, η τιμωρία της Γνώσης της Παιδείας και της διαμόρφωσης χαρακτήρα που θα συμπεριφέρεται κοινωνικά ορθά και συλλογικά. Η γνώση αξιοποιεί τις δυνατότητες κάποιου να προστατεύεται από την αδικία και τους άδικους, δρα ανασχετικά σε κάθε σκέψη ανομίας, ανακόπτει το άνοιγμα δρόμων «λαμογιάς και λοβιτούρας» προετοιμάζει το έδαφος των εξελίξεων για μια κοινωνία καλύτερη, ανθρωποκεντρική.

…….διάνοιαν έχων διανοείται παιδευτήν ΄είναι αρετήν ………

Χρήστος Ντούσικος

Στην εποχή του Καλλικράτη : Δήμος Σικυωνίων!!!!

Οι Φενεάτες γνωρίζουν τους Στυμφάλιους και τους κατοίκους του Κιάτου. Κάποτε η διακίνηση ανθρώπων και αγαθών γινόταν με τα ζώα. Τώρα που έχουμε δρόμους και αυτοκίνητα, ανταμώνουμε πάλι για να ψωνίσουμε απ’ το Κιάτο, να μας φέρουν τα προϊόντα τους, και να τους πάμε τα δικά μας. Αυτό δείχνει πως οι άνθρωποι αισθάνονται πως κυκλοφορούν σε ενιαίο χώρο.

Ο χώρος γύρω από το Κιάτο ή εάν θέλετε τον Νέο Δήμο Σικυωνίων -όπως πια θα λέμε- είναι πράγματι ενιαίος.

Αν το αντιληφθούμε, ίσως αδράξουμε την ευκαιρία να πάρουμε μια ιστορική απόφαση με επωφελή για όλο τον Φενεό αποτελέσματα. Γιατί αν η καρδιά του Δήμου ζωντανέψει, η ζωντάνια θα διαχυθεί σ’ όλη την Κορινθία. Σ’ αυτά τα θέματα στενοκεφαλιές, μικροσυμφέροντα και αναχρονιστικοί τοπικισμοί δε χωρούν.

Τέτοιες ευκαιρίες δε μας δίνει κάθε μέρα η ιστορία. Όλ’ αυτά, βέβαια, προϋποθέτουν ευρύτητα πνεύματος, για να καταφέρουμε να απαγκιστρωθούμε από γεωγραφικά περιγράμματα, αυθαίρετες γραμμές επί χάρτου. Δε χωρίζουμε ανθρώπους, βουνά χωρίζουμε, προβλήματα πάμε να λύσουμε. Η ζωή, η πρόοδος και η σύγχρονη εποχή έχουν άλλες απαιτήσεις..

Υπάρχει αγωνία. Ο κόσμος στα χωριά μας βλέπει με αβεβαιότητα το μέλλον. Φοβάται ο κόσμος την ερήμωση των χωριών. Γι’ αυτό και σχεδόν όλοι είναι αποφασισμένοι και τάσσονται υπέρ της νέας διοικητική μεταρρύθμισης. Θέλουμε πόρους εξασφαλισμένους και αρμοδιότητες. Θα ήθελα στο σημείο αυτό να πω ότι αυτό που μας τρομάζει είναι η δύσκολη για την χώρα μας οικονομική κατάσταση. Μακάρι, να ξεπεράσουμε τα οικονομικά προβλήματα. Χρειαζόταν, άλλωστε, ο “Καλλικράτης”. Χρειαζόταν αυτή η τομή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Πιστεύω,  ότι η αυτοδιοίκηση, ως έχει και βρίσκεται σήμερα, στα ορεινά της χώρας μας, και όχι μόνο, φυτοζωεί.

Το  σημαντικότερο που θα πρέπει να γίνει στο άμεσο μέλλον είναι, να υπάρξει ισόρροπη ανάπτυξη όλων των χωριών του νέου Δήμου. Ισόρροπη ανάπτυξη  ολόκληρου του δήμου. Όχι ο ένας να παίρνει την μερίδα του λέοντος και ο άλλος ψίχουλα. Δεν είμαι υπέρ του δήμου των δύο ταχυτήτων. Εάν αυτό μας το εξασφαλίσει η νέα διοικητική μεταρρύθμιση θα πω “ναι, πέτυχε”…”.

 Καλό Καλλικράτη λοιπόν και να θυμάστε ότι τα Φενεάτικα χωριά ….θα αντέξουν και θα πάνε μπροστά!!

Καλή πάντως, ευχόμαστε να ‘ναι η στράτα του Καλλικράτη…

ΛΑΛΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΜΕΣΙΝΟ-ΦΕΝΕΟΥ

ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Ο στραβωμένος Χάρακας

Με στραβωμένο χάρακα δεν τραβάς ίσιες Γραμμές…

Στράβωσε ο χάρακας αγαπητοί συμπολίτες συνάνθρωποι συνέλληνες και με αυτόν, μόνο στραβές γραμμές μπορείς να τραβήξεις !!

Όλα έδειξαν ότι η καμπάνα των “Golden boys” χτύπησε ξανά και τα κύματα της ενισχυμένης αυτής δόνησης έφεραν οδυνηρές εξελίξεις για όλους, αλλά περισσότερο για την περιοχή μας τον τόπο που ζούμε επιχειρούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Οι επιπτώσεις της  παγκοσμιοποιημένης (Ευρωπαϊκής) κρίσης, για την Ελλάδα και την επιχειρηματικότητα έχουν το νόημα της στρέβλωσης της αγοράς, της τοπικής αγοράς, δηλαδή σχεδίου, αποτέλεσμα του ίδιου στρεβλωμένου χάρακα.

Σήμερα μιλούν για την κρίση της αγοράς, την κρίση της λειτουργίας του Κράτους, την κρίση της  σπατάλης του Δημοσίου χρήματος, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους και ενώ καταλαβαίνουν ότι έτσι αναπαράγουν μια μαζική ψυχολογική ασθένεια που μπορεί να καταλήξει σε καταστροφή, ακόμα-ακόμα και στην αυτοκατάργησή τους, συνεχίζουν στην αποτυχημένη πορεία τους ως βολεμένοι. Δεν χρειάζονται άλλοι για να μας καταστρέψουν, μπορούν άνετα αυτοί οι άνθρωποι και ιδίως οι «σωτήρες» να κινούνται σταθερά ενάντια στα συμφέροντά μας, στα συμφέροντα του Έλληνα πολίτη, τα συμφέροντα της Ελληνικής Επιχείρησης. Δηλαδή η σημερινή οικονομική κρίση, είναι το υλικό για να φτάσει κανείς στην πλήρη καμπύλωση της ζωής και της υπόστασής ενός επιχειρηματία μιας επιχείρησης (της δικιάς μας επί του προκειμένου) και να την τοποθετήσει εκεί, που ο πυλώνας δημιουργίας του σεμιναρίου της επιθυμεί να μας βυθίσει αν όχι να μας αφανίσει.

 Πως είναι δυνατόν να παρθούν σωστές αποφάσεις, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησαν; να στηριχθεί η πρωτογενής παραγωγή προϊόντων, η παροχή υπηρεσιών και η επιχείρηση ώστε να επέλθει ανάπτυξη; Πως είναι δυνατόν να υπάρξουν δομές αναδιάρθρωσης οι οποίες θα οδηγήσουν σε ανάκαμψη και αυτές να προέλθουν από τους στραβωμένους;.

 Νομίζουν ότι η κρίση, θα είναι άλλη μια ευκαιρία για τους ίδιους να κερδοσκοπήσουν απροκάλυπτα, να εκμεταλλευθούν την ανάγκη του επαγγελματία για την επιβίωση της μικρής του επιχείρησης και, να επιβάλουν την κυριαρχία του νέου τύπου Φέουδου που «ανάστησαν» έντεχνα απ’ τον Μεσαίωνα. Σκοπεύουν να μας εντάξουν στην κατηγορία του γραφικού κολίγου, ο οποίος ακόμη νομίζει ότι κάτι είναι, ότι παίζει κάποιο ρόλο, αλλά θα είναι πάντα υπό την εξουσία της από χρόνια οργανωμένης κάστας τους. Κάστα την οποία με νύχια και με δόντια προσπαθούν να διατηρήσουν, νομίζοντας ότι αυτοί και οι όμοιοί τους ζουν σε ένα άλλο κόσμο, έναν άλλον πλανήτη.

 Όλα αυτά χωρίς  ίχνος συναισθημάτων συμπόνιας, λογικής και αρωγής για όλους εμάς. Δεν νοιάζονται καθόλου για τα προβλήματα μας, ζουν με την φαντασίωση ότι αυτοί θα συνεχίσουν να διοικούν μέσα από τις κλειστές Λέσχες Επιχειρηματιών (που ακόμη και σήμερα ιδρύουν) και θα έχουν πάλι το πάνω χέρι. Δεν θα αφήσουν επ’ ουδενί να χαθούν τα κεκτημένα οφίκια τους. Κανείς μα κανείς δεν ξέρει ούτε μπορεί να φαντασθεί, τι μπορεί να φέρει ένας σχεδιασμός από αυτούς τους αχυράνθρωπους της εικονικής πραγματικότητας και της στρεβλωμένης πορείας, της πορείας που μας δείχνουν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε, αυτή του φοβισμένου και απελπισμένου επαγγελματία.

 Η πιθανότητα να πιστέψετε, να πιστέψουμε όλοι, ότι αυτοί μπορούν ακόμη να τραβήξουν ίσια γραμμή είναι ανύπαρκτη, είναι ουτοπία και ψευδαίσθηση. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο πρέπει, επιβάλλεται όσο ποτέ, να α λ λ ά ξ ο υ μ ε  τον  “χ ά ρ α κ α”  να τους πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων και να φτιάξουμε έναν καινούριο, ευθύ, ακέραιο και σίγουρο. Μην τους αποδέχεστε πλέον απορρίψτε τους με κάθε τρόπο, δείξτε την ισχύ και την δύναμη του Έλληνα ανθρώπου, του γεμάτου συναισθήματα αγάπης δημιουργίας συμπόνιας για τον διπλανό του και το μέλλον των παιδιών μας.

 Τώρα είναι η ώρα να τοποθετήσουμε τα θέματα που αφορούν το μέλλον της επιχειρηματικότητας σε στέρεα βάση, σε άλλα, καινούρια θεμέλια που θα σχεδιάσουμε προσεκτικά. Και τα θεμέλια αυτά δεν θα τα γεμίσουμε ξανά με μ π ά ζ α θα τα κατασκευάσουμε δεμένα μονομπλόκ.

 Να είστε έτοιμοι, έτοιμοι να αντιδράσουμε,

έτοιμοι να αλφαδιάσουμε, έτοιμοι να χαράξουμε ίσιο αυλάκι για την ροή στο μέλλον.

Μπορούμε, μπορούμε όλοι μαζί να τους αποβάλουμε, να βρούμε την άκρη. Το ‘χουμε και είναι δίπλα μας είμαστε όλοι εμείς, όλοι μαζί όλοι παρόντες. Είμαστε ΕΔΩ.

 Χρήστος Ντούσικος

Εν ενεργεία (!) Επιχειρηματίας 

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ  Ή  ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗΣ?  

ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ….

Αναγκάζομαι να συμφωνήσω με το ερώτημα που τέθηκε από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλο, (άσχετα αν δεν συμφωνώ πολιτικά και αυτοδιοικητικά μαζί του), για το αν το σχέδιο της διοικητικής μεταρρύθμισης έπρεπε να ονομαστεί ΄Καλλικράτης΄ ή ΄Προκρούστης΄.

Ως γνωστόν ο Προκρούστης, που δρούσε εδώ κοντά μας, στην περιοχή των Μεγάρων, τοποθετούσε τα θύματά του στο σιδερένιο κρεβάτι, το γνωστό ως ΄Προκρούστειος Κλίνη΄ και αν το σώμα εξείχε του κρεβατιού, το έκοβε! Αν δε, ήταν κοντύτερο, τραβούσε τα μέλη, (παραμορφώνοντάς τα τις περισσότερες φορές), για να φτάσουν μέχρι το μήκος του κρεβατιού.

Αυτές οι ενέργειες του Προκρούστη, κάτι μου θυμίζουν όσον αφορά το χωροταξικό των Δήμων της Κορινθίας και έχω την ελπίδα και την επιφύλαξη, ότι ακόμα, μέχρι τη δημοσιοποίηση του επίσημου χωροταξικού σχεδίου, κάτι μπορεί να αλλάξει…

Σε ένα πράγμα συμφωνούν όλοι (άσχετα αν το ομολογούν ή όχι): ότι τα φυσικά όρια του Δήμου Κορινθίων, είναι αναμφισβήτητα στη Διώρυγα και στον ΙΣΘΜΟ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ! Αν κάποιοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα ή δε θέλουν να το καταλάβουν και να το συμπεριλάβουν στο τελικό σχέδιο, θα πρέπει να τους το δώσουν οι ίδιοι οι Κορίνθιοι να το καταλάβουν! Πως; Υπάρχουν τρόποι και μάλιστα πολλοί… Και να θυμούνται πολύ καλά ότι… οι Κορίνθιοι δεν ξεχνούν!

Γ.Ρ.

Ο ΦΕΝΕΟΣ  ΤΟΤΕ  ΚΑΙ  ΤΩΡΑ

ΣΚΕΨΕΙΣ, ΚΡΙΣΕΙΣ, ΘΥΜΗΣΕΣ…

Η περιοχή μας είναι πανέμορφη με την ποικιλία του τοπίου, τις καταπράσινες βουνοκορφές, τις λίμνες τεχνητές ή φυσικές. Η εναλλαγή του τοπίου ξεκουράζει την όραση και το μυαλό, διεγείρει την φαντασία. Αλλεπάλληλοι ζωγραφικοί πίνακες που φιλοτέχνησε η φύση, πρέπει να είσαι γεννημένος καλλιτέχνης για να περιγράψεις αυτό το φυσικό κάλλος και εγώ δεν είμαι. Είμαι όμως λάτρης αυτής της ομορφιάς και όσο ζω μακριά της τόσο την νοσταλγώ. Όμως, αγαπητοί απερχόμενοι και ‘’επερχόμενοι’’ άρχοντες τοπικοί και μη, αυτά τα μέρη εθνικής και ιστορικής σημασίας είναι ξεχασμένα από την πολιτεία. Άντεξαν όμως εκείνα τα “θεριά’’ που τα κατοικούσαν , δέθηκαν με τον τόπο τους έγιναν ένα με την άγονη γη, που την έκαναν να ανθίζει, πέρασαν πολέμους, καταιγίδες, μπόρες, αποκλεισμένοι από τον άλλο κόσμο, παρ΄ όλα αυτά όμως τα χωριά μας τότε έσφυζαν από ζωή.

Πρέπει να αγαπάς πολύ τον τόπο σου για να μην τον εγκαταλείπεις, ενώ η πολιτεία σε θυμάται μόνο όταν πρέπει να σου δείξει το χαρτί της στρατολογίας και να σε καλέσει στην ιερή υποχρέωση. Τι περίεργο!! Εκεί που νόμιζαν ότι κανένας δεν ήξερε αν γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, έφυγαν κάποιος τους θυμότανε. Το δημοτικό σχολείο του χωριού μας είχε τότε πολλά παιδιά, και έναν δάσκαλο αφοσιωμένο με αυταπάρνηση στο λειτούργημα του. ΄΄Και ήρθαν χρόνοι δύσκολοι και μήνες οργισμένοι’’ που προκάλεσαν την αναστάτωση στην δύσκολη, πλην όμως ήρεμη ζωή των κατοίκων. Συνέπεια του πολέμου και του εμφυλίου αργότερα, άρχισε η εγκατάλειψη. Το μαζικό κύμα μετανάστευσης, ερήμωσε τα χωριά από το πιο ζωτικό κομμάτι, τους νέους κυρίως, αλλά και ολόκληρες οικογένειες έφυγαν. Συγκεντρώθηκαν στις μεγαλουπόλεις αναζητώντας μια καλύτερη ζωή τουλάχιστον για τα παιδιά τους, πνιγμένοι μέσα στα ανήλιαγα υπόγεια της πρωτεύουσας. Τότε δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή για την περιφέρεια από την πολιτεία. Τα δημοτικά σχολεία έκλεισαν σιγά – σιγά. Πανεπιστήμια μόνο στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη. Μονόδρομος η μάστιγα της αστυφιλίας. Και φτάσαμε στο σήμερα που ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι στην Αττική. Το θέμα είναι τώρα εάν η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Υπάρχει περίπτωση να επιστρέψει ο κόσμος στις ρίζες του (τώρα που έχει πιάσει, δυστυχώς ρίζες) ; NAI, αν υπάρξει πολιτική βούληση και εάν οι τοπικοί άρχοντες, κυρίως, ασκήσουν την ανάλογη πολιτική, αν δοθούν κίνητρα σοβαρά στους νέους να απαγκιστρωθούν από την έλξη που ασκεί η μεγαλούπολη και εάν της δοθούν ευκαιρίες για εργασία, προκοπή, μόρφωση, διασκέδαση και ποιότητα ζωής.  Η εύκολη και ασφαλής πρόσβαση στα μέρη μας είναι το πρώτο μέλημα, άρτιο οδικό δίκτυο, βασική προϋπόθεση ανάπτυξης. Ας αποφασίσουμε όλοι, ο καθένας με την φαντασία και της δυνατότητές του. Να είστε βέβαιοι θα μας ευγνωμονούν, δεν αρκεί να επισκεπτόμαστε τα χωριά μας περιστασιακά, όσοι έχουμε συναισθηματικούς δεσμούς και μας οδηγεί η νοσταλγία. Δεν θα συμβαίνει το ίδιο και με της επόμενες γενιές.  Αγαπητοί άρχοντες τοπικοί και μη, είστε όλοι σας συμπαθείς και καλοπροαίρετοι. Χρειάζονται όμως και κάποιοι “τρελοί’’ οραματιστές και ανατροπείς, που να μπορούν να υλοποιούν προγράμματα τα οποία επί χάρτου θεωρούνται ανέφικτα. Εξάλλου, έτσι προχώρησε ο πολιτισμός και εξελίχθηκε η ανθρωπότητα.

ΛΑΛΙΩΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ – ΜΕΣΙΝΟ-ΦΕΝΕΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

 3,5 ΧΡΟΝΙΑ «ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ» ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΦΕΝΕΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ

Η σημερινή Δημοτική Αρχή διανύει τον 4ο χρόνο της θητείας της,  λειτουργεί ως «γκέτο» ενεργώντας στα όρια αλλά και πέρα από τα όρια του Νόμου σε βάρος των πολιτών και του δημοσίου χρήματος. Λειτουργεί, αλαζονικά, με «καθεστωτική» αντίληψη και στα πλαίσια ενός ξεπερασμένου και αποτυχημένου συστήματος.

- Το σύνολο σχεδόν των «έργων» εκτελούνται με «αυτεπιστασία», διαδικασία που προϋποθέτει οργανωμένη και στελεχωμένη τεχνική υπηρεσία από εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό και μηχανήματα, γεγονός που δεν υφίσταται, δημιουργώντας υπόνοιες κακοδιοίκησης και κακοδιαχείρισης.

Είναι ίσως ο μοναδικός δήμος στην Ελλάδα που λειτουργεί ως «εργολάβος». Διότι ο Δήμος μας με την απαράδεκτη προκλητικά κομματική – προσωπική λειτουργία αποτρέπει τους σωστούς επιχειρηματίες να συναλλάσσονται με το Δήμο, με αποτέλεσμα κακοτεχνίες με ουσιαστική αύξηση του κόστους και ανυπαρξία εγγυήσεων.

Έχει επιβάλλει με λίγα λόγια και καθιερώσει τον ένα και μοναδικό «Εθνικό εργολάβο TON ΔΗΜΟ ΦΕΝΕΟΥ».
Εύχομαι να μην θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα.

Δεν θα αναφερθώ χωριστά σε κάθε ένα χωριό του Δήμου, γιατί σε όλα τα χωριά οι πολίτες γνωρίζουν την εγκατάλειψη, την έλλειψη έργων υποδομής, την έλλειψη ευαισθησίας του Δήμου ακόμη και για τα απλά καθημερινά προβλήματά τους.

Όσο δε για την ανάπτυξη του Δήμου μας ας μη μιλάμε καθόλου, γιατί αυτή είναι μόνο στα χαρτιά.

Είμαι σίγουρος ότι με τη λειτουργία της η παρούσα Δημοτική Αρχή είναι απόλυτα αποτυχημένη έγινε «καθεστώς» κούρασε και κουράστηκε, έχει ταυτιστεί με την εξουσία και τις «καρέκλες» θεωρεί ότι είναι αναντικατάστατη και αυτό την καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνη για τον Δήμο μας.

ΛΑΛΙΩΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

ΜΕΣΙΝΟ-ΦΕΝΕΟΥ

ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ