Επικήδειος λόγος του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη στην εξόδιο ακολουθία του Νίκου Ταγαρά:

“Νίκο, είμαι κι εγώ σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσω, μαζί με τους πολλούς φίλους σου, μαζί με την όμορφη οικογένειά σου, τους ανθρώπους που χρόνια σε τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους.

Με τους συναγωνιστές μας στη Νέα Δημοκρατία, με το Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά και με πολιτικούς απ’ όλες τις παρατάξεις, που τους κέρδισες με τις γνώσεις σου, με το ήθος σου και κυρίως με την ευπρέπειά σου.

Με τους συναδέλφους σου μηχανικούς και, βέβαια, πάνω απ’ όλους, με τους Κορίνθιους και τους συμπατριώτες από το αγαπημένο σου Χιλιομόδι.

Είμαι επίσης εδώ για να θρηνήσω έναν προσωπικό φίλο και έναν πολύτιμο συνεργάτη. Κυρίως, όμως, για να σου πω από καρδιάς ότι θα μείνεις πάντα στη μνήμη μας ως ένα φωτεινό παράδειγμα αυτοδημιούργητου και άξιου επιστήμονα.

Πολιτικού που ήξερε να συνδυάζει την αθόρυβη δράση με το αποτέλεσμα και δημόσιου ανθρώπου που, στη μακρά του διαδρομή, υπήρξε ακέραιος και σοβαρός, πιστός στο καθήκον και, ταυτόχρονα, πράος και συναινετικός με τους συνομιλητές του.

Είμαι ακόμη εδώ για να σε ευχαριστήσω για τα πολλά που πρόσφερες στην πατρίδα, ως Δήμαρχος, ως Νομάρχης, ως Βουλευτής και ύστερα αναλαμβάνοντας μία πολύ σημαντική κυβερνητική ευθύνη, για τον πρώτο ολοκληρωμένο χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό της χώρας.

Είναι μία μεταρρύθμιση, τη σημασία της οποίας εσύ γνώριζες καλύτερα από τον καθένα. Μια μεταρρύθμιση την οποία και εγώ την έχω στην καρδιά μου. Θυμάμαι τις ατελείωτες συσκέψεις μαζί σου, όπου, με ιώβεια υπομονή, μας εξηγούσες και μας έδινες με απλά λόγια να καταλάβουμε την περιπλοκότητα του εγχειρήματος που είχες αναλάβει.

Και -τι τραγική ειρωνεία- αύριο ψηφίζεται στην Ολομέλεια ο νέος Κώδικας χωρίς εσύ να είσαι εκεί να τον δεις να γίνεται πράξη. Θα μείνει, όμως, ως κορυφαία παρακαταθήκη σου και ως ένα έργο το οποίο αποφασίσαμε από εδώ και στο εξής να φέρει το όνομά σου.

Γιατί σε όποιο πόστο και αν σου ζήτησα να εργαστείς, ποτέ δεν ακούστηκε έστω μία φωνή έντασης. Εχθροί και φίλοι, βλέπεις, συνομολογούσαν ανομολόγητα ότι εσύ ήσουν ο κατάλληλος άνθρωπος για να αναλάβεις την κρίσιμη αποστολή της οργάνωσης του χώρου της πατρίδας.

Και αυτή η αναγνώριση κατατρόπωνε, τελικά, κάθε ανταγωνισμό και πολύ περισσότερο τον φθόνο που πάντα, δυστυχώς, υπάρχει στην πολιτική. Ένα τέτοιο χάρισμα είναι πραγματικά σπάνιο.

Είμαι, τέλος, εδώ για να τιμήσω μια πολύχρονη πορεία στα κοινά, η οποία πιστεύω ότι αναδεικνύει τελικά το καλό πρόσωπο της πολιτικής, γιατί εσύ, Νίκο, απέδειξες ότι την κομματική σου συνέπεια μπορεί να τη συνοδεύει πάντα η διάθεση συνεννόησης, την αποφασιστικότητα μπορεί να τη συνοδεύει η σύνεση και την παραταξιακή ορμή ο ήπιος λόγος -αρετές δυσεύρετες στις μέρες μας.

Ξέρω ότι πάλεψες με αξιοπρέπεια και θυμάμαι χαρακτηριστικά το τελευταίο μας τηλεφώνημα, όπου επέμενες να μου μιλάς για το αντικείμενο της δουλειάς. Όπως ξέρω ότι από τα λόγια προτιμούσες την αθόρυβη δουλειά. Έτσι θα τιμήσω και εγώ τη δωρική σου στάση, παραλείποντας τα πολλά τα οποία θα μπορούσα να πω.

Να σε ευχαριστήσω μόνο για κάτι πολύτιμο που μας ενέπνευσες: τη βεβαιότητα πως αρχές και αξίες, όπως η προσήλωση στο κοινό καλό, μπορεί μερικές φορές να μοιάζουν παραδοσιακές, να μοιάζουν να έρχονται από το παρελθόν, όμως παρουσίες σαν τη δική σου τελικά τις μετουσίωσαν, ως ένα επίκαιρο και απολύτως αναγκαίο χαρακτηριστικό της δημόσιας ζωής.

Γιατί σήμερα όσο ποτέ, Νίκο, χρειαζόμαστε παραδείγματα σαν και αυτά που μας χάρισες. Πολιτικοί που είναι ταυτόχρονα άνθρωποι, σκέψη σύνθετη που ταυτόχρονα μπορεί να μεταδίδεται απλά, αφοσίωση σε ιδέες που τελικά, όμως, δεν «φυλακίζονται» σε δόγματα, και κυρίως δουλειά, σκληρή δουλειά, επίπονη δουλειά, για το αποτέλεσμα και για την ενότητα όλων γύρω από αυτό.
Είναι προτερήματα τα οποία τώρα θα σε συντροφεύουν μαζί με την αγάπη των χιλιάδων φίλων σου, αλλά μαζί και με τον σεβασμό των αντιπάλων σου.

Αντίο, Νίκο. Και πραγματικά την αξίζεις την ελληνική σημαία που θα σε συνοδεύει στην τελευταία σου κατοικία”.