“Συγκίνησε το πανελλήνιο η αντίδραση του 91χρονου Διογένη Χαρλαύτη, αντιπτέραχου ε.α. όταν αντίκρισε τον τύπο αεροπλάνου που πετούσε στα νεανικά του χρόνια.
Ο ίδιος μιλά στο «protothema».
«Μπήκα στη Σχολή Ικάρων το 1948 και αποφοίτησα το 1952. Ημουν αρχηγός Τάξης στην 24η σειρά. Μετεκπαιδεύτηκα στις ΗΠΑ, σε Σχολείο Εκπαιδευτών Ενοργάνου Πτήσεως, έγινα εκπαιδευτής πτήσεων, αποφοίτησα από τη Σχολή Πολέμου και από τη Σχολή Πυρηνικών Οπλων στη Γερμανία. Ημουν αξιωματικός και υπηρέτησα σε καίριες θέσεις της Πολεμικής Αεροπορίας για περισσότερα από 30 χρόνια. Πάνω απ’ όλα, όμως, ήμουν πιλότος».
Η αγάπη και ο σεβασμός του, ωστόσο, για τους ανθρώπους της Αεροπορίας, όπως και για τα ιπτάμενα μέσα, όχι μόνο παρέμειναν, αλλά με το πέρασμα του χρόνου αυξήθηκαν κιόλας, με τις αναμνήσεις, όπως ο ίδιος αναφέρει, να παραμένουν ισχυρές μέσα του.
Ανάμεσα στα πολλά ενθύμια που κυριαρχούν στον χώρο όπου μας φιλοξένησε και μας μίλησε, ξεχωρίζουν ορισμένα από τα πιο πολύτιμα και αγαπημένα του, όπως τα χαρακτηρίζει, αντικείμενα: η φόρμα του πιλότου που φορούσε όταν πετούσε, τα πρώτα ακουστικά που χρησιμοποίησε όταν ξεκίνησε τις πτήσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μία -με έντονο το αποτύπωμα του χρόνου πάνω της- μινιατούρα ενός μαχητικού αεροσκάφους που μεγαλούργησε πετώντας και με τα ελληνικά χρώματα τόσο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και λίγο μετά. Επρόκειτο για ένα Spitfire, παρόμοιο, κατ’ αναλογία, με εκείνο που εκτίθεται στο Μουσείο της Πολεμικής Αεροπορίας στο Τατόι.
Το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν, εξάλλου, και ο λόγος που έκανε τον κ. Χαρλαύτη, στις αρχές της περασμένης εβδομάδας, να επισκεφθεί έπειτα από χρόνια το Τατόι, συνοδευόμενος από τον αντιπτέραρχο ε.α. και πρώην πρόεδρο του Συνδέσμου Αποφοίτων Σχολής Ικάρων Ευάγγελο Γεωργούση. Οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν ήταν συγκινητικές. Ο βετεράνος αεροπόρος, βλέποντας το αεροπλάνο, δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Κατευθυνόμενος προς το μέρος του, βάζει τα χέρια του πάνω στο φτερό και, σαν ικέτης σε αρχαίο ναό, το αγκαλιάζει και το προσκυνά. Ο κ. Γεωργούσης απαθανατίζει τη στιγμή και η φωτογραφία θα βρει μια θέση στην Ιστορία, ως υπέρτατος φόρος τιμής ενός πιλότου σε μία ιπτάμενη μηχανή η οποία σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή τόσο για τον ίδιο όσο και για την Παγκόσμια Ιστορία.
«Με το Spitfire πραγματοποίησα περίπου 100 ώρες πτήσεως. Πρωτοπέταξα με αυτό το αεροσκάφος το καλοκαίρι του 1952 ως Ικαρος και εν συνεχεία ως χειριστής της Μοίρας 335 στο ΣΕΔΕΣ στη Θεσσαλονίκη. Τότε, η πτητική εκπαίδευση των Ικάρων προέβλεπε στο τρίτο έτος φοίτησης πτήση με αεροσκάφος Spitfire. Ηταν ένα πολύ δυνατό αεροσκάφος, θηρίο, μου εντυπώθηκε και μου άρεσε ο χειρισμός του όσο κανένα άλλο από τους πολλούς τύπους που πέταξα στη συνέχεια της σταδιοδρομίας μου. Θα μπορούσα να το παρομοιάσω με ένα περήφανο άτι. Ηταν ένα αεροσκάφος που υπάκουε στον χειριστή του. Αισθανόσουν ασφάλεια και σιγουριά. Μπορούσες να πετάξεις με άνεση και να εκτελέσεις δύσκολες ασκήσεις με ακρίβεια. Ηταν μια τέλεια πολεμική μηχανή», θυμάται ο κ. Χαρλαύτης.
Ελκοντας την καταγωγή του από το χωριό Γκούρα, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στην ορεινή Κορινθία, ο κ. Χαρλαύτης θα κληρονομήσει δύο πράγματα: την ικανότητα να θέτει στόχους και να τους πετυχαίνει και την αγάπη για τη γη και την αμπελουργία. Ως αεροπόρος θα πετύχει να είναι πρώτος σε όλα τα χρόνια φοίτησής του στη Σχολή Ικάρων, ενώ θα αποφοιτήσει και πρώτος, κάτι πρωτόγνωρο, τότε, για κάποιον που δεν κατάγεται ούτε από αεροπορική, αλλά ούτε και από πολιτική οικογένεια…”, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο protothema.gr
