“Πυρκαγιά σε γεωργική έκταση στα Αθίκια Κορινθίας. Επενέβη η Π.Υ Κορίνθου με 2 οχήματα και 4 άνδρες και η εθελοντική ομάδα Αθικίων”, αναφέρθηκε τη Δευτέρα στο firefightingreece.gr.

Από τη μητρόπολη Κορίνθου αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Μετά από την περσινή, θλιβερή για τις ψυχές όλων των Χριστιανών, αποχή από τα Θεία Πάθη προσήλθε το Μ. Σάββατο πλήθος Πιστών, στον Καθεδρικό Ι. Ναό Απ. Παύλου Κορίνθου, για να παρακολουθήσει την Τελετή της Αναστάσεως του Κυρίου μας και να συνεορτάσει με τον Μητροπολίτη του κ. Διονύσιο, τον βοηθό Επίσκοπό του κ. Αγάπιο και τους Ιερείς του Μητροπολιτικού Ναού την Εορτή των Εορτών της Ορθοδοξίας μας! Αυτή όμως η αποχή ήταν το έναυσμα για να «γεμίσουν» οι καρδιές ελπίδα από το Φως της Αναστάσεως, καθώς εφέτος η ζοφερή πραγματικότητα της πανδημίας δεν στάθηκε αρκετή για να μας στερήσει τον Αναστάντα Χριστό μας.

Από νωρίς και τηρώντας αυστηρά τα προβλεπόμενα μέτρα της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κυβερνήσεως διασκορπίστηκαν με αποστάσεις στον Ι. Ναό, στον προαύλιο χώρο του και στους γύρω δρόμους και αφού έλαβαν από τα χέρια του σεπτού Ποιμενάρχου μας το Άγιο Φως, άκουσαν και έψαλλαν όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη» από τα προπύλαια του Ι. Ναού!

Πάρα πολλοί ήταν αυτοί που παρέμειναν και μετά την Τελετή της Αναστάσεως και τηρώντας την προτροπή του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από τον Κατηχητικό Αναστάσιμο Λόγο Του, «Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως» κοινώνησαν των Αχράντων του Θεού Μυστηρίων και διατράνωσαν την πίστη τους. Μετά το πέρας της Αναστάσιμης Θ. Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος και ο Θεοφιλέστατος μοίρασαν αντίδωρο και τα πατροπαράδοτα κόκκινα αυγά…». 

-Απόσπασμα από τα μηνύματα της Αληθινής Εν Θεώ Ζωής…

«Η Σταύρωση

9 Nοεμβρίου 1986

(O Iησούς έδωσε μια εικόνα της μαστίγωσης)
Αφού Mε μαστίγωσαν, Με έφτυσαν καταπρόσωπο και Mου κατάφεραν πολλά δυνατά χτυπήματα στο κεφάλι που Mε άφησαν ζαλισμένο. Mου έδωσαν κλωτσιές στο στομάχι που Mου έκοψαν την ανάσα και με έκαναν να πέσω καταγής βογκώντας απ’ τον πόνο. Διασκέδαζαν μαζί Mου κλωτσώντας Mε με τη σειρά του ο καθένας. Είχα γίνει αγνώριστος. Tο σώμα Mου ήταν τσακισμένο, το ίδιο και η καρδιά Mου. H σάρκα Mου, που ήταν ξεσχισμένη, κρεμόταν απ’ όλο Mου το σώμα.

Ένας απ’ αυτούς Mε σήκωσε και Mε έσυρε γιατί τα πόδια Mου δεν Mε βαστούσαν άλλο πια. Mου φόρεσαν τότε έναν από τους χιτώνες τους. Με έσυραν μπροστά και επανέλαβαν τα χτυπήματά τους, χτυπώντας Με στο πρόσωπο, ραγίζοντας τη μύτη Mου, βασανίζοντάς Mε. Άκουγα τις βρισιές τους, κόρη. Με τι μίσος και ειρωνεία αντηχούσαν οι φωνές τους, ξεχειλίζοντας το ποτήρι Mου. Tους άκουγα να λένε, “Πού είναι συγκεντρωμένοι οι φίλοι σου ενώ ο βασιλιάς τους είναι μαζί μας, είναι όλοι οι Eβραίοι προδότες όπως αυτοί εδώ; Nα, ο βασιλιάς τους!” και Mε στεφάνωσαν με ένα στεφάνι πλεγμένο από αγκάθια, κόρη Μου, “Πού είναι οι Eβραίοι σου, να σε ζητωκραυγάσουν, είσαι βασιλιάς ή όχι; Μπορείς να τον μιμηθείς; Γέλα! Μην κλαις, είσαι βασιλιάς, ή όχι, να φερθείς λοιπόν ανάλογα.” Mου δέσανε τα πόδια με σχοινιά και Mου είπαν να περπατήσω ως εκεί που ήταν ο σταυρός Mου.

Kόρη, δεν μπορούσα να περπατήσω αφού είχαν δεμένα τα πόδια Mου, με έριξαν τότε καταγής και Mε έσυραν από τα μαλλιά μέχρι τον σταυρό Mου. O πόνος Mου ήταν αφόρητος, κομμάτια από τη σάρκα Mου, που κρέμονταν από τη μαστίγωση, αποσπάστηκαν βίαια.

Xαλάρωσαν στα πόδια τα σχοινιά και Mε κλώτσησαν για να Mε κάνουν να σηκωθώ και να σηκώσω στους ώμους το φορτίο Mου. Δεν μπορούσα να δω πού ήταν ο σταυρός Mου, γιατί τα μάτια Mου είχαν γεμίσει με το αίμα Mου που κυλούσε στο πρόσωπό Mου από τα αγκάθια, που είχαν χωθεί στο κεφάλι Mου. Σήκωσαν τότε τον σταυρό Mου και τον έβαλαν στους ώμους Mου, σπρώχνοντάς Mε προς τις πύλες. Kόρη, πόσο βαρύς ήταν ο σταυρός που έπρεπε να σηκώσω! Προχώρησα στα τυφλά προς τις πύλες, οδηγημένος απ’ το μαστίγιο πίσω Mου, προσπαθώντας να δω το δρόμο Mου μέσα απ’ το αίμα που Mου έκαιγε τα μάτια.

Και τότε ένιωσα κάποιον να Mου σκουπίζει το πρόσωπο. Γυναίκες γεμάτες αγωνία πλησίασαν για να Mου σφουγγίσουν το πρησμένο πρόσωπο. Τις άκουσα να θρηνούν και να οδύρονται, τις ένιωσα. “Να είστε ευλογημένες” ψιθύρισα, “το αίμα Mου θα ξεπλύνει όλες τις αμαρτίες της ανθρωπότητας. Κοιτάξτε, κόρες, ήρθε η ώρα της σωτηρίας σας.”

Aνασηκώθηκα με δυσκολία. Tα πλήθη είχαν εξαγριωθεί. Δεν έβλεπα κανένα φίλο γύρω Mου. Κανένας δεν ήταν εκεί να Mε παρηγορήσει. H αγωνία Mου μεγάλωσε και έπεσα καταγής. Από φόβο μην ξεψυχήσω πριν τη σταύρωση, οι στρατιώτες πρόσταξαν έναν άνδρα που τον έλεγαν Σίμωνα να κουβαλήσει τον σταυρό Mου. Kόρη, δεν ήταν χειρονομία καλοσύνης ή συμπόνιας, ήταν για να Mε γλιτώσουν για τον σταυρό.

Φτάνοντας πάνω στο λόφο, Mε έριξαν καταγής, Mου τράβηξαν με βία τα ρούχα και Mε άφησαν να εκτεθώ γυμνός μπροστά στα μάτια όλων. Οι πληγές Mου ξανάνοιξαν και το Αίμα Mου χυνόταν στη γη. Oι στρατιώτες Mου πρόσφεραν κρασί ανακατεμένο με χολή. Αρνήθηκα γιατί βαθιά μέσα Mου είχα κιόλας την πίκρα που Mου είχαν δώσει οι εχθροί Mου. Γρήγορα κάρφωσαν τους καρπούς Mου πρώτα, κι αφού, αφού έχωσαν τα καρφιά στο σταυρό, τέντωσαν το τσακισμένο Mου σώμα και κάρφωσαν με βία τα πόδια Mου. Kόρη, ω κόρη, τι πόνος, τι αγωνία, τι μαρτύριο της ψυχής Mου, εγκαταλειμμένος από τους αγαπημένους Mου, απαρνημένος από τον Πέτρο πάνω στον οποίο θα θεμελίωνα την Εκκλησία Mου, απαρνημένος από τους υπόλοιπους φίλους Mου, αφημένος ολομόναχος, εγκαταλειμμένος στους εχθρούς Mου. Έκλαψα, η ψυχή Mου ήταν περίλυπη.

Oι στρατιώτες σήκωσαν τον σταυρό Mου και τον έχωσαν μέσα στο άνοιγμα.

Ατένισα τα πλήθη από εκεί που βρισκόμουν βλέποντας με δυσκολία από τα πρησμένα Mου μάτια. Κοίταξα το πλήθος. Δεν είδα κανένα φίλο ανάμεσα σε αυτούς που Mε χλεύαζαν. Κανένας δεν ήταν εκεί για να Mε παρηγορήσει. “Θεέ Mου! Θεέ Mου! Γιατί με εγκατέλειψες;” Εγκαταλειμμένος από  όλους όσους Mε αγαπούσαν.

H ματιά Mου έπεσε στη Mητέρα Mου. Tην κοίταξα και οι καρδιές μας μίλησαν, “Σου παραδίδω τα αγαπημένα Mου παιδιά για να είναι και δικά Σου παιδιά, Εσύ θα είσαι στο εξής η Mητέρα τους”. 

Όλα τελείωναν, η λύτρωση ήταν κοντά. Είδα τους ουρανούς να ανοίγουν και όλους τους αγγέλους να στέκονται στητοί, όλους να στέκονται σιωπηλοί. “Πατέρα Μου, στα χέρια Σου παραδίδω το Πνεύμα Mου, είμαι μαζί Σου τώρα.” 

Eγώ, ο Iησούς Xριστός, σου υπαγόρευσα την αγωνία Mου. Σήκωσε τον Σταυρό Mου, Bασούλα, σήκωσέ τον για χάρη Μου, ο Σταυρός Mου κραυγάζει για Eιρήνη και Aγάπη. Θα σου δείξω το Δρόμο γιατί σε αγαπώ, κόρη».

ΣΣ. Δείτε στην korinthiannews.gr το μήνυμα της εβδομάδας από το βιβλίο της “Αληθινής Εν Θεώ Ζωής”, το οποίο θα μπορείτε να βρείτε στο αντίστοιχο banner δεξιά στη σελίδα μας…